درهیاهوی مترسکها پراز احساس بود

میشود حتی برای دیدن پروانه ها

شیشه های مات یک متروکه را الماس بود

دست دردست پرنده بال دربال نسیم

ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود

کاش میشد حرفی از "کاش میشد "هم نبود

هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود.......

توشیرین ترین شوری هستی که تاکنون چشیده ام ،                                             

تو بزرگترین کوچکی هستی که تاکنون دیده ام ،

تو قدرتمندترین سلاحی اما قدرت آتشت را کمترکسی تجربه کرده است

ای اشک توزیباترین زیبایی هستی که تاکنون دیده ام

ای اشک !                                                                                توسفیر خالق در چشم مخلوقی .

توزیبنده ترین عهد بربنده ی معهودی

تویک قطره ای اما به اندازه ی همه ی سیلابهای عالم قدرت داری

صدای غلتیدن تو چه آرام است ،اما رعد آسا

ولی کو گوشی که بشنود؟

وقتی که لشکرلشکر درپشت دروازه ی دل امیدوارم اردو میزنی وبا ضربات سخت

بر درپلکهایم میکوبی ،دیگرچه کسی طاقت مقاومت دارد.

تاهنگامی که پنجره چشم را برویت باز میکنم ،

چنان سراسیمه به بیرون میریزی که همه چیزوهمه کس رافراموش میکنم

وفقط آن عظمت مطلق ،همه ی وجودم راتسخیر میکند

ودیگرهیچ نمیفهمم جزصدای یاالله...

ای اشک توچه زیبایی اما شبها خیلی زیباتروسحرگاهان زیباترینی

یک قطره ای اما اقیانوسها را متلاطم میکنی

مگرنه این است که اقیانوس رحمت خدابا ریزش قطره ای ازتو

ازچشم نائبی بجوش می آید؟

گروهی تورا عاشقانه و خاضعانه برای خدا از دیده فرو میریزند

تواسباب معاشقه آنها با خدایی

تونور دهنده ی دیده و دل آنهایی

درعظمت تو همین بس که ریزش و فرودت اولین بار برزمین درانابه و

توبه ی آدم نزد خدای رحیم بود

دربزرگی تو همین بس که ریزش قطره ای ازتوازچشمان

هاجرواسماعیل درآن زمزمی جوشاند که هزاران سال است میجوشد وپایان ندارد

در عظمت تو همین بس که یوسف رابعد از چهل سال فراق ،

به یعقوب برگرداندی

در بزرگی تو همین بس که یونس رادر دل ماهی دریا نجات دادی

دربزرگی تو همین بس که نخلستانهای کوفه قطره قطره آنرا

ازچشمان مولایمان علی(ع)صید میکنند

در بزرگی تو همین بس که یک عمر ازدیدگان سیدالساجدین روان بودی

وزینب کبری تاامروز کربلا را باتو نگه داشته است

دربزرگی تو همین بس...

 امشب به عنوان اولین شب از شبهای پرفضیلت قدر کارنامه ی ما چگونه رقم خواهد خورد و چه تقدیری درپیش روی یک ساله آینده ی ماقرار خواهد گرفت؟                                      به راستی امشب درپیشگاه خداوند متعال وامام عصرارواحنا فداه ازچه مقام ومنزلتی برخورداریم .درکمک به هم نوع انجام واجبات وترک محرمات وعمل به دستورات اسلامی و قرآنی دریک سال گذشته چگونه بوده ایم؟ آیا لیاقت نگاه های ویژه و مهربانانه راداریم وبه دعاهای امشب ما فرشتگان وملائکه هم *آمین* میگویند...

امشب شب نوزدهم ماه مبارک رمضان اولین شب از شبهای پرفضیلت قدر وشب ضربت خوردن مولای متقیان حضرت علی"ع" است. درروایت های اسلامی آمده است: که شب قدرمقام ومرتبه ای بالاتر و برتر از هزارماه دارد.

فرشتگان ازآسمان به اذن پروردگارمتعال به زمین نازل میگردند ودرهای توبه بندگان ورحمت بیکران الهی بازاست وتقدیر خوب وبد امور یکساله بندگان مقدر خواهد شد.                        

درچنین شبی فرشتگان ازآسمان به زمین فرود می ایند ودر زمین پخش میشوند وبر مجالس ذکر و دعای مومنین عبور میکنند وبر شب زنده داران و احیا کنندگان شب قدر سلام میکنند وبر دعاهای خلق الله *آمین* میفرستند وبه خدمت امام زمان "عج" مشرف میشوند وآنچه برای هرکس مقدر است رابر امام مهدی"عج" عرض میکنند.

پیامبر"ص" میفرمایند:((کسی که شب قدر را شب زنده داری کندتا شب قدر آینده عذاب دوزخ ازاو دور میگردد.))

شهیدان عشق،پای درراه نهادند،زمین راطی کردند ومرکب نفس راپی ، رفتند ورسیدند ، دیدند آنچه شنیدند. اما مادرجبهه ی نفس ، دراولین منزل، درخط دل ماندیم وازروی توخجل گشتیم.

درحلقه ی درویش ندیدیم صفایی                    درصومعه ازاونشنیدیم ندایی                     درمدرسه ازدوست نخواندیم کتابی                  درمآذنه ازیارندیدیم صدایی                      درجمع کتب هیچ حجابی ندریدیم                    دردرس صحف راه نبردیم به جایی             دربتکده عمری به بطالت گذراندیم                   درجمع حریفان نه دوایی ونه دایی             درجرگه عشاق روم بلکه بیابم                       ازگلشن دلدار نسیمی رد پایی                    این ماومنی جمله زعقل است وعقال است         درخلوت مستان نه منی هست ونه مائی         

                                                                       حضرت امام(قدس سره)

هرگزنگویمت که بیا دست من بگیر

عمری گرفته ای ومبادا رهاکنی!!

وقتی بی توتک وتنهام                 زندگیم معنا نداره

آسمون روزی که رفتی                دل به هیچ کسی نداده

فکرمیکردم میرسی                    یه روزتوبیکسی بدادم

رفتنت لحظه ی آخر واسه من هنوزسواله

دیدن دوباره ی تو  فقط توخواب و خیاله

لحظه های آخرتو توی قلب من میمونه

هیچ کی مثل من بلدنیست قدرچشماتو بدونه

رفتی اماخاطراتت توی قلب من میمونه

هیچ کی مثل تو بلدنیست دلمو بسوزونه

تاوقتی که زنده هستم چشم براه تو میمونم

تودیگه رفتی که رفتی نمیای پیشم میدونم

اما هرکجاکه هستی منو تودلت نگه دار

باچشای خیس و گریون من میگم : خدانگهدار

یک سال شد ونیومدی .

                                                    تو را سپاس میگویم خدای من !                                                             

امام زین العابدین میفرمایند:      

خدایا  ٬

من در کلبه ی فقیرانه ی خود چیزی را دارم که تو در عرش کبریایی خود نداری

من چون تویی دارم و تو چون خود نداری

گفتم زندگی رو

اونوقت رفت و دیگه برنگشت و هیچوقت

نفهمید که اون همه ی زندگی من بود...

ولی اکنون که عاشقانه دوست میدارم میگویند

فراموش کن "برو.....

حال که فراموش میکنم میگویند بی وفایی...

                        (  هر که را دوست داشتم دلم را شکست)

امشب نه اینکه شام غریبان گرفته ام                               بلکه به یومنه آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو غزلم شورو حال مرد                                  بعد از تو حس شعر فنا شد خیال مرد

گفتم مرو که تیره شود زندگانیم                                        با رفتنت به خاک سیه مینشانیم

گفتی زمین مجال رسیدن نمیدهد                                    بر چشم باز فرصت دیدن نمیدهد

وقتی نقاب محور یکرنگ بودن است                                   معیار مهر ورزیمان سنگ بودن است

دیگر چه جای دلخوشی و عشق بازی است                       اصلا کدام احمق ازین عشق راضی است

این عشق نیست فاجعه ی قرن آهن است                         من بودنی که عاقبتش نیست بودن است

حالا به حرفهای غریبت رسیده ام                                      فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام                                بگذار صادقانه بگویم که خسته ام

بیزارم از تمام رفیقان نارفیق                                             اینها چقدر فاصله دارند تا رفیق

من را به ابتذال نبودن کشانده اند                                      روح مرا به مسند پوچی نشانده اند

تا این برادران ریا کار زنده اند                                             این گرگ سیرتان جفا کار زنده اند

یعقوب درد میکشدو کور می شود                                      یوسف همیشه وصله ی ناجورمیشود

اینجا نقاب شیر به کفتار میزنند                                         منصور را هر آیینه بر دار میزنند

اینجا کسی برای کسی کس نمی شود                              حتی عقاب در خور کرکس نمی شود

جاییکه سهم مرد بجز تازیانه نیست                                    حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست

ما میرویم چون دلمان جای دیگر است                                  ما میرویم هر که بماند مخیر است

ما میرویم گر چه زالطاف دوستان                                         بر جای جای پیکرمان زخم خنجر است

دلخوش نمی کنیم به عثمان و مذهبش                                در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما میرویم مقصدمان نامشخص است                                    هرجا رویم بیشک ازین شهر بهتر است

از سادگیست گر به کسی تکیه کرده ایم                               اینجا که گرگ با سگ گله برادر است

ما میرویم ماندن با درد فاجعه است                                      در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه است

دیریست رفته اند امیران قافله                                              ما مانده ایم قافله پیران قافله

اینجا دگر چه باب من و پای سنگ نیست                               باید شتاب کرد مجال درنگ نیست

بر درب آفتاب پی باج می رویم                                             ما هم بدون باد به معراج می رویم             

آنچه راکه اندوهگینت میسازد     اما....

هرگز فراموش مکن  به یاد داشته باشی

آنچه را که شادمانت میسازد

چون بشد دلبرو بایار وفادار چه کرد

آه ازان نرگس جادو که چه بازی انگیخت

آه ازان مست که با مردم هشیار چه کرد